Tak oto indywidualizm metodologiczny idzie w parze nie tylko z psychologizmem, ale i z naturalizmem ontologicznym, sprowadzającym zależności społeczno-kulturowe do prawidłowości „naturalnych” — przyrodniczych. Podporządkowanie, procesu rozwoju nauki psychobiołogicznemu mechanizmowi równoważenia się umysłowych struktur logiczno-matematycznych, uzależnienie formy i treści wiedzy naukowej czy potocznej od poziomu rozwoju nieświadomej struktury mentalnej leżącej jakoby u jej podstaw, implikujące kwalifikację doświadczenia społecznego czy różnych form świadomości społecznej w kategoriach rosnącej zdolności adaptacyjnej ludzkiego organizmu do środowiska zewnętrznego, tłumaczenie intersubiektywności i obiektywności wiedzy przedmiotowej wspólną organizacją biologiczną indywidualnych podmiotów, wykształconą w ontogenezie na bazie odruchów wrodzonych — oto Piagetowska konkretyzacja naturalizmu ontologicznego, który jest nieodłączną właściwością pozytywistycznej orientacji epistemologicznej.
